Wanneer de zwarte doodsdemonen genadeloos toeslaan,
botst de taal op haar grenzen.
Hoe immers het onbevattelijke in woorden vatten?
Fré,
Bevlogen en begeesterend,
Gastvrij en goedlachs,
Bekommerd en zorgzaam
Fré,
Dynamische duizendpoot,
Creatieve vulkaan,
Hemelse nachtegaal
Fré,
Schitterende toplerares,
Inspiratiebron voor talloze leerlingen,
Warme en lieve collega
Fré,
MOEDIG tot op het laatst
In een ongelijke, oneerlijke strijd
Maar:
Voorbij alle moeite, leed en pijn
Moet er ergens een tuin vol sterren zijn.
Rust zacht lieve Fré,
Zonder jou zal het college nooit meer hetzelfde zijn.
We zullen je keihard missen…
Tout suffocant
Et blême, quand
Sonne l’heure,
Je me souviens
Des jours anciens
Et je pleure
(Paul Verlaine)